WOW!!! Wàt een skiff, die Hudson Great White. Op 3 April 2012 mocht ik er van de importeur Bots Sports in persoon van Peter Bots ruim 20 km. lang in roeien op het roeiwater van de Koninklijke Dordtsche.
Beestachtig mooi schip. Laatste model ook: scherpe randen tussen huid en beide taffen, in plaats van de vroegere beeldbepalende vrouwelijk-ronde onderzeërsvormen van de vorige lichting Hudson’s. Het testschip was uitgerust met SpeedCoach-bekabeling, keurig ingebouwd. Meteen al viel op dat er voor een fout systeem van voetenbordverstelling was gekozen: Voor het verstellen van de hoogte ervan moet je eerst de boot uit en dat lukt dus niet op het water.
Ik schrok me rot – en sloeg bijna om – toen ik voor de eerste halen aanzette: Vederlicht dat ding, die direct vanaf de eerste haal de indruk gaf van een groot model Volvo, waar je INzit, in plaats van erop, zoals in mijn oude voormalig-gebroken skiff van ruim 20 kilo: de Hudson kraakte nog van nieuwigheid en sneed als een atoomonderzeeër door het water, helemaal anders dan ik het me vooraf had voorgesteld. Gemoedelijker ook in zijn koersbewegingen (Peter legde me later uit dat Hudson zich de eerdere kritiek op dat punt had aangetrokken en het vinnetje heeft verplaatst, zodat de skiff minder “onder-stuur” heeft gekregen dan de bekende vorige versie. Waarvan akte!).
Maar nu komt het:
Mijn lichaam ging als een bezetene PROTESTEREN tegen wat het werd aangedaan. Noch Peter, noch ikzelf hadden daarop gerekend. Mijn zwakke punten naast lucht en de twee ex-hernia-verstrammingen zijn: 1. Bips; 2. Hamstring-links. Beiden gingen fors opspelen, al vanaf de eerste halen. Eerst dacht ik aan voetenboordstand en -hoogte. Daarna aan dolhoogte. Daarna aan onderbeenstand. Iedere keer stoppen-en-verstellen, maar niets hielp. Uiteindelijk, na testen van oneindig veel afstellingsmogelijkheden in deze skiff heb ik het kanon maar gewoon “de sporen gegeven” en ik schrok van de meterverplaatsingen per seconde/haal: beestachtig snel. In een mum van tijd racete ik een tweetje en een paar viertjes voorbij en ervoer ik de pure sensatie van een raceskiff van 14 kg. in volle glorie en een pijnlijk lijf wat daar niettemin van genoot en dacht aan de volgende skiffhead: in dìt KANON wil ik nog wel eens zien hoe snel ik mijn concurrenten achter me krijg!
Boten zijn als vrouwen voor een man en mannen voor een vrouw: Je moet van hen gaan houden. Dat is wat anders dan seks hebben. Ik denk dat ik seks heb gehad met de Great White en dat die seks me niet beviel: Ik legde het af in de benodigde kwaliteiten om een dergelijk schip, langer dan normaal ook, op haar uitnodiging de juiste antwoorden te geven. Zij nodigt uit tot racen en dat moet je er dan ook mee doen, maar niet zozeer getraind, als wel: Ervaren. Ik ben een ervaren roeier, al 48 jaar skiffeur, maar de Hudson Great White wil alles-of-niets van me en daar was ik nog niet aan toe op die schitterende derde April 2012.
Gelukkig: Peter vraagt me nadien om gewoon een paar maal te komen racen in die boot en dat laat ik me geen twee keer zeggen!
Peter Klomp, eigenaar van Waterline en importeur van Swift Racing China: Ik ben je een reactie schuldig op de proefvaart gisterenavond in jouw 3-delige Swift-skiff. Tot mijn grote vreugde kon ik deze skiff testen samen met collega-skiffeur Ruben Weigel, die in de I-Tor naast me voer, zodat er vergelijking plaats kon vinden.
Als basis voor de Swift-test neem ik de Hudson Great White-test van 3 April 2012 en vergelijk de Swift daarmee.
De reverseriggers van deze Swift bleken een verrassing en ik was blij-toe daarmee: ouderwetse catch-halen die ik voorsta (ipv de moderne aanzwellende haal, die ik al jaren bestrijd) is daarmee een genoegen geworden: hard en effectief, wat mede veroorzaakt wordt door de voortreffelijke nieuwe gele Braca-riemen van het allerlaatste model.
Op de roeibaan te Hilvarenbeek: Om te beginnen viel me het gewicht van het schip tegen: geen verschil met “De Rooie” (eveneens Swift, maar dan 13 jaar oud en een andere modellijn) en een wereld van verschil met de Hudson, die je vederlicht op je schouder “zwiept”. De reverse-riggers waren voor mij wennen, maar al snel ook een genoegen: Pittiger catchen. De balans van de Swift, stilliggend aan het vlot: Geheel uit balans. Met mij erin op het water: Lekker gevoel na gewenning aan de reverse-rigger. Doorstroming na het maken van tempo: In het proces van tempo-maken gedroeg hij zich gemoedelijk-goeiig, maar allengs steeds meer magistraal: Wat flowt dat ding, zeg, als hij op standaard-snelheid is!
Nu komt het: In nog geen enkele andere boot die ik bevoer kreeg ik het roeitechnisch voor elkaar om ONTSPANNEN op tempo-16 te varen, slowend als een gek, watervrij, met gelijktijdig rustig ontspannen schouders en hoofd balanshoudend, het schip lekker onder je door voelen “stromen”: Een unieke gewaarwording die ik nog niet in mijn geheugen-arsenaal had zitten. Ik heb het rood-wit-blauwe schip maar een klopje op zijn huid gegeven en gezegd dat hij mijn vriend is geworden door juist deze uniekheid.
Dan het tweede wonder: het schip heeft een merkwaardige vorm. Ruben, collega-skiffeur naast me, viel dat ook meteen op: Smal, zelfs op de heupen (stroomboorden), maar vooral daarbij: DIEP. Raar-diep: het schip lijkt boven het water te zweven met de roeier erin, net zoals een Douglas die indruk altijd geeft als je hem ziet varen, maar dan met Swift-Stämpfli-achtig lijnenspel: héél apart. Terug op het vlot begreep ik wat Ruben’s ogen naast me hadden gezien en toegeroepen: Hij had het over “beeldschoon” en dan bedoelde hij NIET de kleurstelling van dit schip of mijn baard!
De vertaling ervan in het varen: We voeren beiden naast een vrachtschuit die uit tegenovergestelde richting op ons afkwam en wiens hekgolven, matig van aard, de Swift in het geheel NIETS deden, terwijl de I-Tor ging rollen en stampen. Dàt bracht me in juichstemming: Met deze Swift durf ik gerust windkracht 4 Bf aan, want in vergelijk met “De Rooie” (ook een Swift) is dit schip door zijn vorm stabieler: Ik kon in dit schip zomaar 30 seconden mijn riemen boven het water houden, in inpikhouding stilzittend: Dat lukte me in geen enkel schip tot nu toe. Hij haalt dus het goede van de roeier naar boven in plaats van – zoals Hudson en Stämpfli – je te straffen voor fouten!
Dan het tempo: Dit schip heeft meer tijd nodig om vanaf stilstand op tempo te komen dan b.v. een Hudson. Incongruent daarmee is de situatie als je eenmaal op snelheid bènt: Zijn fenomenale diepgang, gekoppeld aan de smalheid en zijn 3-deligheid, maakt hem tot een kampioen op doorstromingsgebied, al moet ik de cijfers ervan nog gaan zien op de SpeedCoach Gold. Een incongruente boot vind ik hem: Een wolf in mooie schaapskleren. Als je op tempo 20 “door-accelereert” naar 30, dan doet hij dat gelijk aan een Hudson: ietsjes minder, maar à là. Als je daarentegen tegenstanders pareert, zoals Ruben en ik sparrenderwijs deden, dan toont de Swift zijn magistrale klasse: voorspelbaar-solide beukt hij de opponent kapot, met ellenlange halen rustig opstomend naar 4 meter per seconde en veel meer (schat ik) tegen de I-Tors en De Rooie’s van deze wereld die het daarin denkelijk gaan afleggen: Bij dit schip lijkt het wel alsof er geen einde komt aan zijn vermogen om secondemeters toe te voegen in een lineaire grafiek van kracht versus snelheid. Daarmee heeft deze skiff mijn hart gewonnen.
In vergelijking daarmee: De Hudson Great White 1.41. Die heeft een bovengrens aan zijn doorstroomsnelheid, vanwege zijn geringe gewicht: Hij gaat je op topsnelheid, op vermoedtempo 34, tegenwerken en “zeuren”. Misschien toch ook wel een oneerlijke vergelijking: Een reverse-rigger (alu) versus een normale vleugelrigger (alu) geeft meer lucht- en ruimtegevoel bij de inpik en dus ook hulp bij de doorstroming? Wie zal het zeggen?
Dan nog 1 ander wonder. Zonder kussentjes onder mijn bips bevoer ik 17,5 km. lang de Swift, zonder ook maar de geringste bipspijn te hebben, waaruit bij mij dan altijd links hamstringpijn ontstaat: Wederom een unieke ervaring, temeer, daar de RANDEN van dat bankje vanaf de eerste seconde dat ik erop zat me deden denken: Gauw er weer af! Kortom: verwarring alom. Bedenk je daarbij, dat ik deze week al 60 kilometer trainen achter de kiezen had en donderdag als rustdag had gepland en verbaas je dan, net als ik, dat ik volkomen fris uit deze Swift stapte na 17,5 kilometer gevaren te hebben, onder het toeziend oog van Penningmeester Dick Doeze Jager van TOR.
Conclusies
- Als ik agressief wil roeien en opponenten wil slopen: de Hudson.
- Op een kronkelige Amstel op een 7,5 km. race als de Skiffhead: de Hudson: by far!
- Op 200 km. een wereldrecord roeien: de Swift: by far!
